Afscheid van een broer

Op de parkeerplaats van Schapenmeer staat een bont gezelschap. Vandaag wordt een meneer begraven die een bijzonder leven heeft gehad. Een groot deel van zijn leven heeft hij op straat doorgebracht. Vaak was hij onvindbaar voor de familie en de verslavingen tekenden zijn leven. De laatste jaren woonde hij in een opvanglocatie en de mensen die met elkaar aan het wachten zijn de medebewoners en begeleiders van meneer.

Mensen met een eigen verhaal en geschiedenis die waarschijnlijk net zo complex zijn als die van de meneer die we gaan begraven.

Onwennig

De rouwauto wordt gevolgd door nog één auto. De broer van meneer met zijn gezin stapt uit en kijkt wat onwennig om zich heen. Ik zie een gespannen gezicht waarvan de ogen heen en weer gaan van de groep naar de auto en terug naar zijn gezin. 

Wanneer we meneer op de baarwagen plaatsen, klinkt uit de groep een snik en een vloek. Zijn broer en zijn gezin zijn stil. 

Bij het graf vraagt de uitvaartleider of de broer nog iets wil zeggen. Ik zie veel verdriet maar ook onmacht. De biologische band is niet voldoende om de breuk te helen die er in de afgelopen jaren is ontstaan. Hij heeft geen woorden.

Troost

Uit de groep klinkt wel een stem. Een jonge man wil graag wat zeggen en loopt naar de kist van meneer. Hij begint te vertellen over de man die hij heeft gekend. Dat ze elke dag samen een potje schaak speelden en na afloop een frikandelletje aten. Dat de schaakstukken geregeld door de kamer vlogen met soms een stoel erachteraan. Een boze bui duurde nooit lang, meneer hield van gezelligheid. Als de jongeman verdrietig was, en dat is hij heel vaak, dan kon hij altijd een praatje maken met meneer en lachen om zijn grapjes. Uit de groep klinkt bevestiging en bijval. 

Oprechte woorden

Ik kijk naar de broer en zie een traan. Een traan van verdriet maar ook van herkenning en misschien wel opluchting. Deze eenvoudige maar rake woorden brengen hem terug naar zijn kindertijd samen met zijn broer. Hij herkent zijn broer in het verhaal en de rouw is zichtbaar begonnen. Het idee was dat iedereen tegelijk weg zou lopen bij het graf, maar de broer wil het nu anders. Met zijn gezin blijft hij als laatste achter en als ik achterom kijk, zie ik hem vol liefde en gebaren verhalen vertellen aan zijn gezin. Twee hele verschillende werelden hebben elkaar weer gevonden dankzij oprechte woorden.